Με την έγκριση ενός στεγαστικού δανείου ο δανειολήπτης καλείται να πληρώσει και έξοδα φακέλου ή έξοδα διαχείρισης, όπως μετονομάστηκαν προσφάτως, καθώς και έξοδα υπέρ τρίτων, όπως συμβολαιογραφικά, έξοδα εκτίμησης και ελέγχου τίτλων ακινήτου, εγγραφής υποθήκης κ. ά. Τα έξοδα διαχείρισης η τράπεζα τα δικαιολογεί ως δαπάνες για ορισμένες εργασίες, στις οποίες προβαίνει για την έγκριση του δανείου (π.χ. έλεγχος πιστοληπτικής ικανότητας, έλεγχος δυσμενών στοιχείων στον ΤΕΙΡΕΣΙΑ, σύνταξη εισηγητικού κειμένου.)

Σύμφωνα με την ΠΔ/ΤΕ 2501/2002, επιτρέπεται η επιβολή αφάπαξ δαπανών, εφόσον ενημερώνονται πλήρως και αναλυτικά οι καταναλωτές σε προσυμβατικό επίπεδο. Αντιθέτως, δεν επιτρέπεται η είσπραξη οιαδήποτε προμήθειας στις χορηγήσεις των πιστωτικών ιδρυμάτων, η οποία συνίσταται σε ένα ποσοστό επί του ποσού της πίστωσης.

Σύμφωνα με τη νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων (ΠΠρΑθ 142/2006, ΔΕΕ 2006/516) αποδείχθηκε ότι ορισμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα εισέπρατταν έξοδα φακέλου, τα οποία ωστόσο λογίζονταν ως ποσοστό επί του ποσού του δανείου και κατά συνέπεια συνιστούσαν προμήθεια, αφού έφεραν όλα τα χαρακτηριστικά αυτής, δηλαδή είχε προκαθοριστεί το ύψος τους, προκαταβάλλονταν εφάπαξ από τους δανειολήπτες κατά τη σύναψη των δανειακών συμβάσεων και μάλιστα πριν τη χορήγηση σε αυτούς του ποσού του δανείου και ήταν ανεξάρτητα από το επιτόκιο και τα άλλα έξοδα που επιβάλλονταν στους τελευταίους για τη χορήγηση δανείου κάτι που όμως ρητά απαγορεύεται από την ΠΔ/ΤΕ 2501/2002, κεφάλαιο ΣΤ.

Στα ανοιχτά καταναλωτικά δάνεια τα εν λόγω έξοδα διαχείρισης επιβαρύνουν τον καταναλωτή κάθε χρόνο, διότι η τράπεζα θεωρεί ότι κάθε χρόνο επανεξετάζειτην πιστοληπτική ικανότητα του δανειολήπτη του ανοιχτού δανείου.